Loading...
nl

Ledenblogs

Mark Full member

Gebarentaal wordt door zo'n 20.000 auditief beperkte mensen gebruikt. De Nederlandse Gebarentaal (NGT) wordt in ons land nog niet officieel als taal erkend. Belangenvereniging Dovenschap ziet graa dat de Tweede Kamer dit wel doet. 


De officiële erkenning van gebarentaal zal zowel praktische als gevoelsmatige gevolgen hebben. Erkenning van gebarentaal zou ook een gebaar zijn naar de dovengemeenschap. "Het is een positief geluid, een erkenning van de identiteit.'


Zaterdag 23 september 2017 was het werelddovendag.

Doelstellingen van die dag zijn:
- opkomen voor de rechten en belangen van doven;
- voorlichting geven aan doven en horenden;
- bekendheid geven aan doof zijn en gebarentaal;
- gelegenheid beiden om elkaar te ontmoeten.

DateToo.com helpt daarbij!

Mark Gisteren, 21:14 · Beoordeel: 5 · Tags: gebarentaal, erkenning, erkend, doven, werelddovendag
Mark Full member

Mensen met een beperking of handicap willen gewoon leven, opstaan om te gaan werken, hun eigen geld verdienen. Ze hebben ambities, dromen en potentieel.

 

"Klein gebrek geen bezwaar", kopte het NRC Cultuur afgelopen dinsdag, met twee gehandicapten wat ongemakkelijk ons toelachend vanuit hun rolstoel. Mooi dacht ik, eindelijk aandacht voor ondernemers die door de inzet van mensen met een lichte handicap niet alleen de maatschappij maar ook zichzelf een plezier doen. Ik had het mis. Het artikel bleek te gaan over hoe goed mensen met een handicap het doen op televisie. Vroeger werden mensen met een aandoening op de kermis tentoongesteld. Daarna werden ze modern weggestopt. En nu moeten ze op TV om ons te entertainen. Dit seizoen telt maar liefst vier nieuwe programma’s over mensen met gebreken waarin de kijker ‘begint met een fascinatie voor de getoonde misvormingen’ aldus de NRC.

 

Met alle goede bedoelingen lanceerde de Vara in 2011 de soapserie Downystie. Deze serie, die nota bene werd ondersteund door Nederlandse Stichting voor het Gehandicapte Kind (NSGK), werd afgedaan als een smakeloze en respectloze freakshow.

 

De Vara en NSGK hadden zich verkeken op ons beeld van gehandicapten. Mensen worden er ongemakkelijk van, en dat is onze fout. Het probleem is niet de handicap of aandoening zelf, maar juist onze perceptie, die van 'gewone' mensen. Mensen met een beperking of handicap willen gewoon leven, opstaan om te gaan werken, hun eigen geld verdienen. Ze hebben ambities, dromen en potentieel.

 

We moeten ophouden apart tegen ze te doen. Of meelij te hebben. Deze mensen hebben vaak zelf geen probleem met hun beperking, maar pas als anderen dat doen. En deze groep is groot: anderhalf miljoen mensen hebben een lichamelijke handicap, daarbovenop zijn nog 1.3 miljoen mensen doof of slechthorend, 78.000 mensen blind en ga zo maar door. Deze grote groep mensen staat aan de zijlijn van de arbeidsmarkt, terwijl velen volop over motivatie en juiste papieren beschikken om aan de slag te gaan.

 

Een nieuwe lichting 'sociale ondernemers', aangesloten bij Social Enterprise NL, ziet dat hier kansen liggen, maatschappelijk én commercieel. "Specialisterren" laat autisten software testen. In het restaurant "CTaste" dienen blinden in het pikkedonker het diner op. Bij het call center "Annie connect" krijg je iemand aan de lijn die door zijn of haar lichamelijke beperking niet naar kantoor kan.

 

Ons bedrijf Zonline zet doven in om zonnesystemen te ontwerpen. Het is ook een groep die goed bij ons bedrijf aansluit. Een belangrijk deel van ons werk is het op maat ontwerpen van zonnesystemen. Dit is een precies werkje dat concentratie vergt, terwijl ons kantoor – met bellende experts en helpdesk - juist erg rumoerig is. Doven- en slechthorenden kunnen in dat pandemonium ongestoord hun werk doen.

 

Onze focus op een specifieke groep arbeidsgehandicapten maakt het ook mogelijk om kosteneffectief de benodigde aanpassingen in de infrastructuur door te voeren. Zo kan communicatie met doven – en slechthorenden alleen schriftelijk, terwijl overdracht van veel informatie juist altijd mondeling plaatsvond. Inmiddels zijn we volledig op een intern berichtensysteem overgestapt.

 

We zijn er nog lang niet: maar ik sla stijl achterover van de resultaten tot nu toe. Arno, onze eerste dove ontwerper brengt een ongekende energie, werklust en accuratesse mee naar de werkvloer. Een tweede openbaring zijn de positieve neveneffecten van het intern berichtsysteem. Zo zijn slordige, mondelinge instructies vervangen door exacte beschrijvingen. Ook miscommunicaties zijn verleden tijd nu elke stap in ons systeem is terug te vinden.

 

Aan de afzetkant leren we veel van Arno over hoe die enorme groep van 1.3 miljoen potentiële klanten benaderd wil worden. Daarom is de promotiefilm op onze website binnenkort ook met gebarentaal te zien. En als je online aangeeft dat je slechthorend bent, wordt er een afspraak voor een Skypegesprek in gebarentaal ingepland met Arno.

 

Ik kan dan ook vol overtuiging zeggen dat ik zowel vanuit maatschappelijk als commercieel opzicht niet kan wachten tot we nog veel meer Arno's hebben. Laten Nederlandse televisiekijkers vooral naar de capaciteiten van mensen kijken, en niet naar hun handicap.


via

Mark Full member

Het aanpassen van een hoortoestel is een tijdrovende procedure: instellen, uitproberen, bijstellen, opnieuw uitproberen, nog eens bijstellen, en misschien nog eens. Een nieuw type hoortoestel doet het daarom zelf, via een app op de iPhone.


Gehoorverlies? Een hoortoestel biedt vaak soelaas. Tenminste, als het goed is afgesteld. Dat laatste verloopt via een standaardprocedure, legt hoogleraar Klinische en Experimentele Audiologie Wouter Dreschler uit: 'Het begint met een gehoortest. Wat is er aan de hand? Kan het gehoorverlies wellicht ook worden verholpen met een ingreep door een KNO-arts? Is een (conventioneel) hoortoestel wel de beste oplossing? En zo ja, waar zit hem het probleem? In de hoge tonen of juist in de lage? Of in de dynamiek van het geluid? Op basis van de uitkomsten wordt het toestel afgesteld.'


Afstellen en proberen

De hoortoesteldrager probeert het apparaat vervolgens een tijdje uit, rapporteert zijn of haar bevindingen, en dan volgt een zogeheten fijnaanpassing. Wanneer het geluid bijvoorbeeld te hard of jusit wat dof klinkt, verandert de audicien of audioloog een paar instellingen. De drager mag het apparaat vervolgens opnieuw proberen. Een arbeidsintensief proces, dat bepaalde voorzieningen vereist.

'Als je een hoortest uitvoert in een rustige maar niet helemaal stille kamer, is dat bijvoorbeeld van invloed – de test wordt minder betrouwbaar. Een probleem dat best vaak speelt – niet in alle hoorwinkels in Nederland is de situatie even “test-vriendelijk”. En dat geldt zeker voor vele buitenlanden', aldus Dreschler.


Lange afstanden

Naast test-onvriendelijke ruimtes speelt in ontwikkelingslangen niet zelden ook nog een praktisch probleem mee. 'Ontwikkelingslanden kennen vaak een gebrekkige infrastructuur. Mag je van de hoortoesteldrager verwachten dat hij drie, vier keer heen en weer reist om zijn hoortoestel te laten in- of bijstellen?' vraagt Dreschler zich hardop af. 'Of neem een land als Zweden, met enorme afstanden. Hoeveel mensen zijn bereid om telkens in de auto te stappen om honderden kilometers te rijden? In die omstandigheden is het natuurlijk veel aantrekkelijker om iemand een toestel op te sturen, hem of haar zelf een hoortest te laten doen, en de fijnafstelling over te laten aan het apparaat.’


Self-Fit hoortoestel

Die gedachte ligt ten grondslag aan Self-Fit, een nieuw hoortoestel dat – de naam zegt het eigenlijk al – veel dingen zelf kan. Dat klinkt misschien simpeler dan het is. Dreschler legt uit: 'Het apparaat moet betrouwbaar zijn, en de bediening duidelijk. Veiligheid is buitengewoon belangrijk. Het is weliswaar de bedoeling om geluid te versterken, maar niet te veel. Als het te hard wordt, kan immers nieuwe gehoorschade ontstaan. Dus is het nodig dat je drempelwaarden inbouwt: niet versterken boven het niveau waarop het schadelijk of onaangenaam wordt. En tenslotte de fijnafstelling. Kan het hoortoestel zichzelf optimaal afregelen”

Testen met een prototype
In samenwerking met het Weense bedrijf 2PI is het gelukt om een prototype te ontwikkelen dat al deze dingen in principe zelf kan. Of het ook in de praktijk goed werkt, wordt binnenkort onderzocht. Dreschler gaat het nieuwe apparaat uittesten bij mensen die al een hoortoestel hebben. 'Aangepast op de klassieke manier en naar tevredenheid van de drager. Nu willen we bij deze groep nagaan of zelfaanpassing tot even goede resultaten leidt. En we kijken natuurlijk naar betrouwbaarheid (is het nieuwe toestel consequent in zijn metingen) en naar de gevoeligheid voor bepaalde (veiligheids)parameters. Het apparaat moet bijvoorbeeld op tijd aan de bel trekken als er meer aan de hand lijkt. Niet elk gehoorprobleem laat zich immers oplossen met een hoortoestel. Soms is toch echt verwijzing nodig naar een KNO-arts of een audiologisch centrum.’


Finetunen via een app

Self-Fit heeft een hoog "ei van Columbus"-gehalte, maar in feite is het niets anders dan een hoortoestel dat gekoppeld is aan een computerprogramma. Er is een speciale app ontwikkeld voor de iPad (en binnenkort ook voor de iPhone, want, weet Dreschler, 'in ontwikkelingslanden is gebrek aan van alles, maar niet aan iPhones’). Het apparaatje gaat in het oor en via de app wordt om te beginnen een reguliere gehoortest afgenomen. Gewoon, met reeksen harde of zachte piepjes, gevolgd door (bijvoorbeeld) de vraag: 'Hoeveel piepjes hoort u?' Op basis daarvan komt het apparaat tot een basisinstelling.

Ook bij de finetuning daarna wordt gebruik gemaakt van een app, die de drager op een gestructureerde manier door een aantal tests leidt. Dreschler: 'Vergelijk het maar met het aanpassen van een bril. Daarbij vraagt de opticien voortdurend “Wat is beter: deze optie of toch de vorige?”.'


Trail-and-error

In de audiologische wereld gebeuren metingen nu nog te vaak op basis van trial and error. De dokter of audicien geeft een hoortoestel mee, de drager mag het een tijdje uitproberen en dan kijken ze hoe het bevalt. Maar voor die gebruiker blijkt het vaak lastig om zijn of haar ervaringen goed onder woorden te brengen. Dreschler legt uit hoe zo’n gesprek kan verlopen. 'Hebt u het toestel gedragen? Ja, zegt de patient. Nee, schudt zijn partner ondertussen. Vond u het geluid te scherp? Nee hoor, zegt de patient. Ja, knikt zijn partner.’

Een app pakt het systematischer aan. 'Een aantal parameters kun je, net als in de brillenwinkel, voortdurend met elkaar vergelijken. We laten bijvoorbeeld op de tablet twee poppetjes (twee mannen, twee vrouwen, of een man en een vrouw) met elkaar praten, hard of zacht, en vragen naar de ervaringen. Welk gesprek kon u het beste verstaan?' vertelt Dreschler.


Maatwerk geleverd

Bijkomend voordeel van de Self-Fit: er kan maatwerk geleverd worden. Als iemand voor zijn werk bijvoorbeeld vaak in rumoerige ruimtes verkeert, bijeenkomsten of recepties moet bezoeken of vergaderingen bijwonen, kun je die omstandigheden simuleren. Volgens Dreschler moet het straks ook mogelijk worden een aantal voorkeursinstellingen te programmeren: 'Een boswandeling op een stille maandagochtend vraagt om andere ondersteuning dan pak hem beet de opening van een tentoonstelling of het werken in een drukke kantoortuin. Met de Self-Fit kun je straks, als het goed is, varieren: programma 1, programma 2 of programma 3, 4 of 5, al naar gelang de situatie. Dat kun je zelf doen of de keuze aan het apparaat overlaten. Sommige mensen rijden nu eenmaal liever in een automaat, terwijl anderen de voorkeur geven aan zelf schakelen.’


Nieuwe baan
Ideaal voor ontwikkelingslanden en voor afgelegen gebieden. Maar hebben we er straks in Nederland ook wat aan? Dreschler: 'De diagnostische winst van Self-Fit is waarschijnlijk niet zo heel groot. Met een gratis hoortest op iedere hoek van de straat voegt zo’n zelftestend toestel weinig toe. Maar voor de fijnaanpassing heeft het zeker ook voor ons voordelen. Je kunt met een dergelijk systeem je gehoor immers als het ware zelf permanent monitoren. En als het hoortoestel niet meer voldoet, pas je het gewoon zelf aan met behulp van je app.’ Want het gehoor kan veranderen, benadrukt de hoogleraar. Net als de omstandigheden. Iemand krijgt bijvoorbeeld een andere baan. Of een andere vrouw, vriend, parkiet of hond.

rolandnah
vertelde dat ik schrijf over wat ik mee maak of over me werk...

dit is een berichtje over me werk...

misschien snappen jullie niet alles, dat komt omdat je de mensen waarmee ik omga niet kent he :

(rok is het metaalbedrijf waar ik werk)

maandag bij rok gewerkt, kon eerst een lintzaag schoonmaken...doe da maar met water hoorde ik, heb da dus gedaan, er was goed te zien dat ik met water had gewerkt ik bleef maar water er in gooien, moest toch even in de machine kijken of ie niet overliep...de bak voor het koelwater zat tot de rand toe vol, er kon niks meer bij moest da in een andere bak doen, heb da maar met een mok gedaan(kon er bijna niet bij nl), waar moet het anders mee he...toen ik de chef tegenkwam zei ik dat dit wel makkelijker ging als met de kwast, wat ik 'PIEPPPPPP' al 10 jaar doe in de pauze begonnen ze weer over die 1600 die niet goed waren...iemand zei weer dat er echt beter/vaker gecontroleerd moet worden...ik zei dat(als ik net zo hard als een machine aan het werk ben) ik echt niet kan controleren he een nieuwe collega(die er nog niet zo lang werkt) had een beetje te veel praatjes enzo...het eerste jaar dat ik hier werkte zei ik, was het in de pauze zo stil dat je een blaadje kon horen valle...geloof je het zelf hoorde ik na een tijdje begon ie erg hard te praten, sommige kennen mijn stemvolume, dus ik begon ook hard terug te praten...de rest aan tafel zag dat er wat speeksel van me in zijn eten terecht was gekomen, dus hij heeft z'n maaltijdsalade maar een beetje door elkaar geroerd heb daarna alleen die strips gedaan die ruw waren, hoeveel dat er waren weet ik niet...s'avonds bij de yoga ging het toch verrassend goed, de vorige keer dat ik na een werkdag yoga deed ging het toch wa minder...-ik kom af en toe in een soort stand dat ik maar door blijf gaan, da kan dus ook met lopen zijn bv...dat is trouwens eigenlijk gewoon me rem, daar heb ik soms wel vaker moeite mee om die goed te gebruiken-na een tijd deden we een hele serie oefeningen achter elkaar en op het einde stonden we met gestrekte benen en armen(volgens mij is da 'de hond')toen we daar mee klaar waren begon iedereen, oh me dijbeen, oh me bovenbenen...ik zei: ja ik voel het ook in me armen...de leraar: ow wat issie zielig hoor (ja je hebt wel vaker mensen die altijd meer of erger willen he )dinsdag om kwart voor 9 bij rok begonnen...alleen die gladde strips waren nog over(ik weet niet hoeveel dat er waren, maar dat hoor ik hopelijk nog)er waren iets van 9 buizen van 2meter ofzo die op schragen lagen en helemaal vol met strips hingen...s'morgens had ik 3 buizen af ofzo, ik weet niet precies he...kan in 2 of 3 verschillende standen werken, lekker rustig, ''tempo'erend'' rustig( )(oftewel: rustig met een beetje vaart erachter) en snel...begin altijd rustig, het ligt eraan hoe ik me voel, maar het word na een tijd tempoerend he...om half 10 ofzo heb ik 2-3 strips snel gedaan, merkte dat ik begon te zweten en zag hoeveel ik er nog moest, dus weer terug naar tempoerend...s'middags ben ik wel gewoon snel gaan werken, want ik dacht dat ik het best ver af kon krijgen...om 3u hoefde ik nog maar 1,5 buis, dus ik zei dat ik wel over ging werken, over een tijdje is een extra dag vrij wel fijn nl...om 4u was ik klaar, heb daarna nog wat spullen in de winkel gehaald en tegen half 5 was ik thuis...heb veel met rechts gewerkt, maar van me linkerhand heb ik nog last, snap dat niet zo goed...in de douche gegaan en daarna me eten warm gemaakt...toen kwam de ambulante hulp, ik was echt moe en dingen die dan anders zijn vallen me dan extra op...het waaide dus ze had een kuif in d'r haar en was met d'r voet aan het bewegen, na een paar minuten praten kon ik er echt niet meer tegen en zei dat ze d'r haar goed moest doen en stoppen met d'r voet toen was ik nog me toetje aan het eten en vroeg ik of ze wat eten bij me kippen kon gooien...dat deed ze, maar 1 kip vliegt altijd omhoog als je er iets in wil gooien, de helft lag langs de kooi dus vorige week was dat trouwens ook bij een andere hulp, hij had alleen macaroni met oranje saus er bij gegooid...kwam ie binnen met heel z'n t-shirt onder de oranje saus vertelde gister tegen de ambulante hulp dat ik nu wel heb gemerkt dat de dagen wel kort worden als je zo lang werkt...had helemaal niet gerust, merkte ook niet veel van slaap ofzo...om kwart over 8 begon ik toch te gapen en om 9u ben ik toch maar me bedje in gegaan

rolandnah Sep. 4 · Tags: werk
rolandnah
hoi, schrijf een blog op fb, daar schrijf ik een paar keer in de week wat ik allemaal meemaak...

de ene keer is het over me werk, de andere keer over een activiteit waarbij ik heb geholpen bv...

2 weekenden terug heb ik bij een muziekfestival geholpen bij mij in het dorp en heb er een verslagje over geschreven:


gister heb ik geholpen bij de kiosk kraok!!

om 12:45u aangelopen en om 22:15u was ik thuis, erg lange dag gehad dus...

ging weer backstage helpen(dit is de kantine voor de artiesten zeg mar)er was niet zo veel te doen daar, dus ben wat rond gaan lopen en kon de hangtafels klaarzetten...

toen die stonden konden op alle tafels folders neergelegd worden, ook een tijd mee bezig geweest...

nog geholpen met 1 of andere tent opbouwen voor de kinderkraok...

er stonden genoeg mensen achter de bar, dus ben een paar keer gaan rondlopen...

leuke gesprekken gehad, oke oke, meestal met vrouwen(is toch leuker he )heb gelukkig mar 1 keer gehoord dat ik niet naar een andere plaats moest verhuizen, het is hier leuk, dus gewoon te vlug gezegd...

als de bands klaar waren met optreden ging ik helpen met alle instrumenten enzo van het podium te halen...

iedere keer als ik rene tegenkwam vroeg ik of ie weer iets te doen had, kan me voorstellen dat hij er een beetje gek van werd , maar meestal had ie toch wel iets (en anders had ik wel wa te doen)ja je kan wel daar gaan zitten en wa drinken, maar als de rest allemaal met d'r telefoon bezig zijn is er weinig aan he...

weet nie precies, maar rond half 7 ofzo begonnen met afbouwen van een tent en de luchtkussens...

sommige dingen gingen niet zo handig, marja het is toch gelukt de luchtkussens oprollen ging best moeilijk, we kwamen er op het laatst pas achter dat we begonnen waren met het uiteinde oprollen, dus op het laatst bleef er steeds meer lucht in zitten, ja het ging er wel uit, als je er met z'n alle op sprong tegen 8 uur lagen ze allemaal in de vrachtwagen, moesten naar goirle gebracht worden...

merkte echt dat ik teveel had gelopen enzo, dus vroeg of ik mee kon rijden...

tijdens het opruimen was ik af en toe weer aan het roepen dat ze door moesten werken ofzo, ik vind da wel grappig(voor mensen die me niet kennen kan da een beetje raar over komen ), hoorde dat het grappig is!!stap in goirle uit de vrachtwagen, me handen gaan in me zakken, hoorde dat ik best mee mocht helpen, maar zei dat ik wel ging supporteren me handen weer uit me zakken gehaald om weer in te kunnen stappen rond 9u waren we weer terug...

beetje gegeten en de band van bootleg betty waren klaar met optreden en zaten nog wat te drinken...wist ff niet precies meer hoe ze heetten, dus vroeg iets van: hoe lang speel je al bij de ugly betty's ??haha vonden ze zo grappig dat ik het weer opnieuw moest vragen, maar nou gingen ze het filmen iets na 10u naar huis gelopen, in de douche gegaan en nog een beetje tv gekeken...

leuke dag gehad!!


sommige dingen snap je misschien niet, marja

rolandnah Sep. 4 · Tags: festival
Mark Full member

Hoofddorp, 24 augustus 2017 - Leraren ervaren doorgaans een hoge werkdruk. Niet voor niets staat het beroep in de top 5 van meest stressvolle banen (CBS). Daar komt nog eens bij dat docenten een belangrijke risicogroep vormen als het gaat om gehoorschade. Volle klaslokalen met uitgelaten kinderen gecombineerd met een vaak slechte akoestiek zorgen voor hinderlijk lawaai, wat kan leiden tot oververmoeidheid, concentratieproblemen maar ook gehoorschade. Het gaat hier om een grote risicogroep met ongeveer 130.000 basisschoolleraren. De provincie Noord-Holland telt alleen al 874 basisscholen. Om leraren uit Hoofddorp aan het begin van het nieuwe schooljaar te waarschuwen en het risico op gehoorschade onder leraren op de kaart te zetten, geeft Specsavers audicien Bas Kempen advies.

Overvliegende straaljager

"Met name gymdocenten lopen een verhoogd risico op gehoorschade. Ook het lawaai van een kleuterklas wordt vaak onderschat. Ter illustratie: als je langere tijd aan een geluid vanaf 80 decibel wordt blootgesteld, loop je kans om gehoorschade op te lopen. In een gemiddeld klaslokaal schommelt het geluidsniveau tussen de 71 en 79 decibel. Op een speelplaats loopt dit op tot 95 decibel en in een gymzaal kan dit oplopen tot 127 decibel. Dit is te vergelijken met een overvliegende straaljager", aldus audicien Bas Kempen.

Dyllan Bons, docent uit Alkmaar, ondervindt zelf gehoorklachten tijdens zijn werk op een basisschool. "Ik merk dat mijn werk geen goed doet voor mijn gehoor. Met name wanneer ik gymles geef spelen mijn klachten op door de slechte akoestiek en het harde lawaai in de gymzaal. Wanneer er veel omgevingsgeluid is, bijvoorbeeld doordat mijn leerlingen in groepjes met elkaar overleggen, merk ik dat ik de kinderen niet goed kan verstaan, wat op den duur erg vermoeiend is", aldus Bons.

Tips

Werkgevers zijn verplicht om werknemers vanaf 80 decibel gehoorbescherming aan te bieden. Bij lawaai boven de 85 decibel zijn werknemers ook verplicht dit te gebruiken. "Gehoorschade bouwt zich op zonder dat je daar iets direct van merkt. Het is lastig om het volume van kinderen te verminderen. Op maat gemaakte oordoppen bieden een goede bescherming. Deze filteren het lawaai, waardoor je nog prima met de kinderen kunt communiceren. Daarnaast kunnen isolerende materialen op de vloeren en muren enorm helpen om het geluid in een ruimte te absorberen", aldus Bas Kempen.


via HCnieuws

Deel op social media

Deel:
Google this
Wachtwoordbeveiligde foto
Wachtwoordbeveiligde foto
Wachtwoordbeveiligde foto