Loading...
nl

Ledenblogs

Tag zoekresultaten voor: "werk"
Mark VIP

Mensen met een beperking of handicap willen gewoon leven, opstaan om te gaan werken, hun eigen geld verdienen. Ze hebben ambities, dromen en potentieel.

 

"Klein gebrek geen bezwaar", kopte het NRC Cultuur afgelopen dinsdag, met twee gehandicapten wat ongemakkelijk ons toelachend vanuit hun rolstoel. Mooi dacht ik, eindelijk aandacht voor ondernemers die door de inzet van mensen met een lichte handicap niet alleen de maatschappij maar ook zichzelf een plezier doen. Ik had het mis. Het artikel bleek te gaan over hoe goed mensen met een handicap het doen op televisie. Vroeger werden mensen met een aandoening op de kermis tentoongesteld. Daarna werden ze modern weggestopt. En nu moeten ze op TV om ons te entertainen. Dit seizoen telt maar liefst vier nieuwe programma’s over mensen met gebreken waarin de kijker ‘begint met een fascinatie voor de getoonde misvormingen’ aldus de NRC.

 

Met alle goede bedoelingen lanceerde de Vara in 2011 de soapserie Downystie. Deze serie, die nota bene werd ondersteund door Nederlandse Stichting voor het Gehandicapte Kind (NSGK), werd afgedaan als een smakeloze en respectloze freakshow.

 

De Vara en NSGK hadden zich verkeken op ons beeld van gehandicapten. Mensen worden er ongemakkelijk van, en dat is onze fout. Het probleem is niet de handicap of aandoening zelf, maar juist onze perceptie, die van 'gewone' mensen. Mensen met een beperking of handicap willen gewoon leven, opstaan om te gaan werken, hun eigen geld verdienen. Ze hebben ambities, dromen en potentieel.

 

We moeten ophouden apart tegen ze te doen. Of meelij te hebben. Deze mensen hebben vaak zelf geen probleem met hun beperking, maar pas als anderen dat doen. En deze groep is groot: anderhalf miljoen mensen hebben een lichamelijke handicap, daarbovenop zijn nog 1.3 miljoen mensen doof of slechthorend, 78.000 mensen blind en ga zo maar door. Deze grote groep mensen staat aan de zijlijn van de arbeidsmarkt, terwijl velen volop over motivatie en juiste papieren beschikken om aan de slag te gaan.

 

Een nieuwe lichting 'sociale ondernemers', aangesloten bij Social Enterprise NL, ziet dat hier kansen liggen, maatschappelijk én commercieel. "Specialisterren" laat autisten software testen. In het restaurant "CTaste" dienen blinden in het pikkedonker het diner op. Bij het call center "Annie connect" krijg je iemand aan de lijn die door zijn of haar lichamelijke beperking niet naar kantoor kan.

 

Ons bedrijf Zonline zet doven in om zonnesystemen te ontwerpen. Het is ook een groep die goed bij ons bedrijf aansluit. Een belangrijk deel van ons werk is het op maat ontwerpen van zonnesystemen. Dit is een precies werkje dat concentratie vergt, terwijl ons kantoor – met bellende experts en helpdesk - juist erg rumoerig is. Doven- en slechthorenden kunnen in dat pandemonium ongestoord hun werk doen.

 

Onze focus op een specifieke groep arbeidsgehandicapten maakt het ook mogelijk om kosteneffectief de benodigde aanpassingen in de infrastructuur door te voeren. Zo kan communicatie met doven – en slechthorenden alleen schriftelijk, terwijl overdracht van veel informatie juist altijd mondeling plaatsvond. Inmiddels zijn we volledig op een intern berichtensysteem overgestapt.

 

We zijn er nog lang niet: maar ik sla stijl achterover van de resultaten tot nu toe. Arno, onze eerste dove ontwerper brengt een ongekende energie, werklust en accuratesse mee naar de werkvloer. Een tweede openbaring zijn de positieve neveneffecten van het intern berichtsysteem. Zo zijn slordige, mondelinge instructies vervangen door exacte beschrijvingen. Ook miscommunicaties zijn verleden tijd nu elke stap in ons systeem is terug te vinden.

 

Aan de afzetkant leren we veel van Arno over hoe die enorme groep van 1.3 miljoen potentiële klanten benaderd wil worden. Daarom is de promotiefilm op onze website binnenkort ook met gebarentaal te zien. En als je online aangeeft dat je slechthorend bent, wordt er een afspraak voor een Skypegesprek in gebarentaal ingepland met Arno.

 

Ik kan dan ook vol overtuiging zeggen dat ik zowel vanuit maatschappelijk als commercieel opzicht niet kan wachten tot we nog veel meer Arno's hebben. Laten Nederlandse televisiekijkers vooral naar de capaciteiten van mensen kijken, en niet naar hun handicap.


via

Mark Sep. 10 '17 · Tags: doof, werk, samenleving, communicatie
rolandnah
vertelde dat ik schrijf over wat ik mee maak of over me werk...

dit is een berichtje over me werk...

misschien snappen jullie niet alles, dat komt omdat je de mensen waarmee ik omga niet kent he :

(rok is het metaalbedrijf waar ik werk)

maandag bij rok gewerkt, kon eerst een lintzaag schoonmaken...doe da maar met water hoorde ik, heb da dus gedaan, er was goed te zien dat ik met water had gewerkt ik bleef maar water er in gooien, moest toch even in de machine kijken of ie niet overliep...de bak voor het koelwater zat tot de rand toe vol, er kon niks meer bij moest da in een andere bak doen, heb da maar met een mok gedaan(kon er bijna niet bij nl), waar moet het anders mee he...toen ik de chef tegenkwam zei ik dat dit wel makkelijker ging als met de kwast, wat ik 'PIEPPPPPP' al 10 jaar doe in de pauze begonnen ze weer over die 1600 die niet goed waren...iemand zei weer dat er echt beter/vaker gecontroleerd moet worden...ik zei dat(als ik net zo hard als een machine aan het werk ben) ik echt niet kan controleren he een nieuwe collega(die er nog niet zo lang werkt) had een beetje te veel praatjes enzo...het eerste jaar dat ik hier werkte zei ik, was het in de pauze zo stil dat je een blaadje kon horen valle...geloof je het zelf hoorde ik na een tijdje begon ie erg hard te praten, sommige kennen mijn stemvolume, dus ik begon ook hard terug te praten...de rest aan tafel zag dat er wat speeksel van me in zijn eten terecht was gekomen, dus hij heeft z'n maaltijdsalade maar een beetje door elkaar geroerd heb daarna alleen die strips gedaan die ruw waren, hoeveel dat er waren weet ik niet...s'avonds bij de yoga ging het toch verrassend goed, de vorige keer dat ik na een werkdag yoga deed ging het toch wa minder...-ik kom af en toe in een soort stand dat ik maar door blijf gaan, da kan dus ook met lopen zijn bv...dat is trouwens eigenlijk gewoon me rem, daar heb ik soms wel vaker moeite mee om die goed te gebruiken-na een tijd deden we een hele serie oefeningen achter elkaar en op het einde stonden we met gestrekte benen en armen(volgens mij is da 'de hond')toen we daar mee klaar waren begon iedereen, oh me dijbeen, oh me bovenbenen...ik zei: ja ik voel het ook in me armen...de leraar: ow wat issie zielig hoor (ja je hebt wel vaker mensen die altijd meer of erger willen he )dinsdag om kwart voor 9 bij rok begonnen...alleen die gladde strips waren nog over(ik weet niet hoeveel dat er waren, maar dat hoor ik hopelijk nog)er waren iets van 9 buizen van 2meter ofzo die op schragen lagen en helemaal vol met strips hingen...s'morgens had ik 3 buizen af ofzo, ik weet niet precies he...kan in 2 of 3 verschillende standen werken, lekker rustig, ''tempo'erend'' rustig( )(oftewel: rustig met een beetje vaart erachter) en snel...begin altijd rustig, het ligt eraan hoe ik me voel, maar het word na een tijd tempoerend he...om half 10 ofzo heb ik 2-3 strips snel gedaan, merkte dat ik begon te zweten en zag hoeveel ik er nog moest, dus weer terug naar tempoerend...s'middags ben ik wel gewoon snel gaan werken, want ik dacht dat ik het best ver af kon krijgen...om 3u hoefde ik nog maar 1,5 buis, dus ik zei dat ik wel over ging werken, over een tijdje is een extra dag vrij wel fijn nl...om 4u was ik klaar, heb daarna nog wat spullen in de winkel gehaald en tegen half 5 was ik thuis...heb veel met rechts gewerkt, maar van me linkerhand heb ik nog last, snap dat niet zo goed...in de douche gegaan en daarna me eten warm gemaakt...toen kwam de ambulante hulp, ik was echt moe en dingen die dan anders zijn vallen me dan extra op...het waaide dus ze had een kuif in d'r haar en was met d'r voet aan het bewegen, na een paar minuten praten kon ik er echt niet meer tegen en zei dat ze d'r haar goed moest doen en stoppen met d'r voet toen was ik nog me toetje aan het eten en vroeg ik of ze wat eten bij me kippen kon gooien...dat deed ze, maar 1 kip vliegt altijd omhoog als je er iets in wil gooien, de helft lag langs de kooi dus vorige week was dat trouwens ook bij een andere hulp, hij had alleen macaroni met oranje saus er bij gegooid...kwam ie binnen met heel z'n t-shirt onder de oranje saus vertelde gister tegen de ambulante hulp dat ik nu wel heb gemerkt dat de dagen wel kort worden als je zo lang werkt...had helemaal niet gerust, merkte ook niet veel van slaap ofzo...om kwart over 8 begon ik toch te gapen en om 9u ben ik toch maar me bedje in gegaan

rolandnah Sep. 4 '17 · Tags: werk

Verjaardagen

Google this
Wachtwoordbeveiligde foto
Wachtwoordbeveiligde foto
Wachtwoordbeveiligde foto